การบูรณะภาพถ่ายเก่า: ด้วยมือ ด้วยดิจิทัล และด้วย AI

รอยฉีก คราบเหลือง หรือมุมที่หายไปอาจทำให้ดูภาพครอบครัวได้ยาก นักอนุรักษ์ดูแลภาพกระดาษ ผู้รีทัชดิจิทัลแก้ไขภาพสแกน ส่วน AI แบบสร้างภาพสามารถคาดเดารายละเอียดในจุดที่ข้อมูลไม่พอ

ผลลัพธ์อาจคล้ายกันแม้ใช้วิธีต่างกัน การเข้าใจความต่างช่วยให้คุณเลือกได้ว่าจะเก็บอะไรไว้และเปลี่ยนอะไรบ้าง

ดูแลภาพถ่ายฉบับกระดาษ

การอนุรักษ์ภาพถ่ายเริ่มจากตัวภาพต้นฉบับ Image Permanence Institute และ Northeast Document Conservation Center เป็นสถาบันที่ทำงานด้านการเก็บรักษาวัสดุภาพถ่าย

นักอนุรักษ์เลือกวิธีตามสภาพภาพ เช่น ทำให้กระดาษที่ม้วนงอเรียบขึ้น ซ่อมรอยฉีกด้วยกระดาษญี่ปุ่นและกาวแป้งสาลี หรือยึดชั้นอิมัลชันที่เริ่มหลุด การทำความสะอาดต้องเลือกฟองน้ำหรือเจลตัวทำละลายให้เหมาะกับวัสดุ โดยทำให้ต้นฉบับอยู่ในสภาพมั่นคงก่อนพิจารณาแต่งเติมภาพ

วัสดุที่ใช้แต่งเติมควรถอดออกภายหลังได้เท่าที่เป็นไปได้ สีน้ำ กราไฟต์ และสีย้อมสำหรับรีทัชจะถูกแต้มเป็นจุดเล็ก ๆ ให้กลืนกับภาพเมื่อมองจากระยะปกติ Spotone เป็นผลิตภัณฑ์ที่ใช้กันในศตวรรษที่ 20 ส่วน Gamblin Conservation Colors เป็นอีกตัวอย่างของวัสดุสำหรับงานอนุรักษ์

สตูดิโอยังเคยถ่ายสำเนาภาพที่เสียหายเป็นเนกาทีฟ แล้วรีทัชบนสำเนา เพื่อไม่ต้องแก้ไขต้นฉบับโดยตรง

งานอนุรักษ์กับงานรีทัชเชิงพาณิชย์มีจุดประสงค์ต่างกัน ในทศวรรษ 1930 และ 1940 สตูดิโอปรับกรามให้เล็กลง ลบรอยย่น และวาดแนวผมใหม่บนเนกาทีฟ ภาพบุคคลแบบตัดต่อมีมาตั้งแต่อย่างน้อยทศวรรษ 1860 ส่วนงานอนุรักษ์ให้ความสำคัญกับหลักฐานที่ยังเหลือ จึงมีข้อจำกัดในการเติมรายละเอียดที่หายไป

แก้ไขสำเนาดิจิทัล

Photoshop เปิดตัวในเดือนกุมภาพันธ์ 1990 ทำให้แก้ไขไฟล์สแกนได้โดยเก็บภาพกระดาษไว้ตามเดิม เลเยอร์และมาสก์ช่วยแยกการแก้ไขแต่ละส่วน เพื่อกลับมาปรับภายหลัง

คู่มือฟื้นฟูรูปเก่า อธิบายวิธีเตรียมสำเนา เลือกส่วนที่ต้องซ่อม และตรวจสอบผลลัพธ์

Clone Stamp คัดลอกพิกเซลจากจุดหนึ่งไปอีกจุด ส่วน Healing Brush ที่เพิ่มเข้ามาใน Photoshop 7 เมื่อปี 2002 จะปรับพื้นผิวที่คัดลอกให้เข้ากับโทนของบริเวณใหม่ นอกจากนี้ยังตรวจช่องสีแยกกันได้ หากช่องหนึ่งมีสัญญาณรบกวนมากกว่า การปรับเฉพาะช่องอาจช่วยให้เห็นรายละเอียดชัดขึ้น

ก่อนแก้ไขต้องหาสาเหตุให้ได้ รอยนั้นอยู่ในชั้นอิมัลชันหรือบนกระจกสแกนเนอร์ คราบกระทบเพียงช่องสีเดียวหรือไม่ และคอนทราสต์ลดลงทั้งภาพหรือเฉพาะจุด

การแยกความถี่จะแยกโทนโดยรวมกับพื้นผิวละเอียดไว้คนละเลเยอร์ จึงปรับสีที่เปลี่ยนไปโดยรักษาเกรนไว้ได้ แต่ภาพบุคคลที่เสียหายมากยังอาจใช้เวลาส่วนใหญ่ของวัน แม้ผู้ทำจะมีประสบการณ์

การคัดลอกพิกเซลไม่ได้บอกว่าส่วนที่หายไปเคยเป็นอย่างไร หากต้องเติมใบหน้าที่ขาดหาย ก็ยังต้องอาศัยการตีความ

สิ่งที่ AI แบบสร้างภาพเพิ่มให้

DeOldify เผยแพร่ในปี 2018 เป็นโครงการเติมสีแบบโอเพนซอร์ส ตัวอย่างอื่น ได้แก่ GFPGAN ของ Tencent ARC ในปี 2021 และ CodeFormer ของ S-Lab มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีนันยาง ในปี 2022 แอปแต่งภาพบางแอปก็มีฟิลเตอร์ที่ใช้โครงข่ายประสาทเทียม

โมเดลเหล่านี้ใช้ทั้งข้อมูลที่ยังอยู่ในภาพและรูปแบบที่เรียนรู้จากภาพอื่น ช่วยลดสัญญาณรบกวน ทำให้ใบหน้าเล็ก ๆ ดูชัดขึ้น หรือเติมสีให้ภาพขาวดำได้ ในส่วนที่มีข้อมูลต้นฉบับน้อย โมเดลอาจสร้างรายละเอียดที่ดูเป็นไปได้ขึ้นมา

รายละเอียดนั้นอาจผิด ชุดที่ถูกเติมเป็นสีน้ำเงินอาจเคยเป็นสีแดง ดวงตา แนวผม เครื่องประดับ และตราสัญลักษณ์ก็อาจเปลี่ยนไป บางครั้งเห็นข้อผิดพลาดชัด เช่น ใบหน้าเรียบเกินไปเมื่อเทียบกับลำตัวที่เบลอ หรือรอยแตกถูกเปลี่ยนเป็นรอยย่น

CodeFormer อธิบายการแลกเปลี่ยนระหว่างความตรงกับต้นฉบับและคุณภาพที่มองเห็น ภาพที่ชัดขึ้นอาจต่างจากต้นฉบับมากขึ้น ควรเทียบทั้งสองภาพ โดยเฉพาะรายละเอียดที่ใช้จดจำบุคคล

เก็บบันทึกการเปลี่ยนแปลง

รอยแต่งภาพบนกระดาษอาจมองเห็นได้เมื่อส่องแสงเฉียง ไฟล์ Photoshop ที่มีเลเยอร์เก็บข้อมูลการแก้ไขไว้ แต่ข้อมูลนั้นหายไปเมื่อรวมเป็น JPEG ในภาพจาก AI รายละเอียดเดิมและรายละเอียดที่สร้างใหม่จะอยู่ด้วยกัน

C2PA Content Credentials ช่วยแนบข้อมูลการประมวลผลกับไฟล์ ควรเก็บภาพสแกนที่ยังไม่แก้ไขไว้เพื่อเปรียบเทียบด้วย

BackInTime ทำงานบนสำเนาดิจิทัล เพื่อลดคราบและรอยแตก ปรับความเปรียบต่าง และเติมสีหากคุณเลือก วัสดุถ่ายภาพเดิม ไม่ได้บันทึกสีเหล่านี้ไว้ สีที่เติมจึงเป็นการตีความ เก็บทั้งภาพสแกนต้นฉบับและฉบับบูรณะไว้